Πρώτη στάση, λοιπόν, το Ίδρυμα Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή, που φιλοξενεί, μέχρι τις 11 Απριλίου, την περιοδική έκθεση «Από τον Monet στον Warhol». Το όνομά της προμηνύει ένα ταξίδι ανάμεσα σε διαφορετικές εποχές, στιλ και καλλιτεχνικά ρεύματα.

Ξεκινώντας από τον ιμπρεσιονισμό, βλέπουμε έργα με μικρές πινελιές και συχνά ήπιες αντιθέσεις, που δίνουν λιγότερη έμφαση στη λεπτομερή απεικόνιση των στοιχείων.
Είναι ίσως το σημείο που συνειδητοποιώ πιο καθαρά αυτό που με εντυπωσιάζει περισσότερο στη ζωγραφική: την ικανότητα να αποτυπώνει κανείς το φως, το σχήμα και την υφή, απλώς μέσα από την εναλλαγή των χρωμάτων.

Έπειτα, η έκθεση διατρέχει συνολικά περισσότερα από 12 ρεύματα. Ανάμεσά τους ο εξπρεσιονισμός, που τολμά πιο ορμητικές πινελιές, ο φωβισμός, που χρησιμοποιεί έντονα περιγράμματα και χρώματα, αλλά και ο σουρεαλισμός, που ανατρέπει την πραγματικότητα, μέσα από παραμορφώσεις και αναπάντεχες παραστάσεις.

Καταλήγει, τέλος, στην pop art, που αντλεί εικόνες και σύμβολα από την pop κουλτούρα και τα μετατρέπει σε έργα με ζωηρά χρώματα, γραφιστική αισθητική και ξεκάθαρη ταυτότητα.

Τόσο διαφορετικές εικόνες, κι όμως, όλες μοιάζουν να συναντιούνται κάπου. Όλοι οι καλλιτέχνες έχουν την ίδια ανάγκη, να εκφράσουν την προσωπική τους οπτική, ή και την εσωτερική τους πραγματικότητα, μέσα από το έργο τους. Ίσως αυτή η συνάντηση να είναι που κάνει και αυτήν την έκθεση τόσο ενδιαφέρουσα.

Κατευθυνθήκαμε, στη συνέχεια, μερικά βήματα πιο κάτω, στον ήσυχο και κάπως καλλιτεχνικό πεζόδρομο της Ευφορίωνος. Ομολογώ πως όταν κάποιος μου ζητά προτάσεις για ιταλικό, το Cupola είναι από τα πρώτα εστιατόρια που μου έρχονται στο μυαλό. Έχει μια ανεπιτήδευτη, ζεστή ατμόσφαιρα, ενώ στην κουζίνα ‘εκσυγχρονίζει διακριτικά’ παραδοσιακές συνταγές της γειτονικής χώρας.

Το γεύμα άνοιξαν τα churros cacio e pepe (ίσως το πιο πολυφωτογραφημένο ορεκτικό του εστιατορίου), με σπιτική τηγανιτή ζύμη, parmigiano reggiano, μέλι τρούφας και dip cacio e pepe.

Εμένα, βέβαια, με ενθουσίασαν τα arancini bolognese: αυτές οι τραγανές κροκέτες, με γέμιση από ριζότο και αυτό το ζωηρό πορτοκαλί περίβλημα -εξ ου και η ονομασία τους (aranciu= πορτοκάλι). Εδώ, σερβίρονται επιπλέον με μοσχαρίσιο κιμά bolognese και κρέμα παρμεζάνας.

Να περάσουμε τώρα στα ζυμαρικά- έχω πολλά να μοιραστώ εδώ.

Πρώτον, rigatoni napoli al forno.
Σάλτσα τομάτας, mozzarella, ricotta, κρέμα parmigiano reggiano και ριγκατόνι, στο φούρνο. Απλά υλικά, κι όμως μια πλούσια, αυθεντική γεύση που είχα χρόνια να συναντήσω.

Έπειτα, paccheri amatriciana.
Το χορταστικό αυτό ζυμαρικό που έχει από μόνο του επιβλητική παρουσία στο πιάτο. Τη γεύση, βέβαια, ενισχύουν η καπνιστή πανσέτα, η σάλτσα ντομάτας και η πικάντικη γεύση του peperoncino.

Σαφώς και τα gnocchi gorgonzola.
Τα χειροποίητα crocante gnocchi πατάτας αρκούν για να λατρέψω αυτή τη συνταγή. Την απογειώνουν η κρέμα gorgonzola dolce, η βανίλια και τα τραγανά φουντούκια.

Εννοείται, rigatoni pistacchio.
Μεσαίου μεγέθους rigatoni με pesto από φυστίκι και βασιλικό, τυρί stracciatella, καβουρδισμένα φυστίκια Αιγίνης. Μια εξαιρετική εκτέλεση ενός συνδυασμού που έχουμε αγαπήσει πολύ τα τελευταία χρόνια.

Τέλος, tagliatelle verdure e ricotta.
Στις φρέσκες ταλιατέλες ολικής άλεσης προστίθενται μελιτζάνες, κολοκυθάκια, μανιτάρια, σάλτσα ντομάτας και ρικότα με λάιμ. Δεν περίμενα ένα πιάτο μόνο με λαχανικά να είναι τόσο νόστιμο, που να συναγωνίζεται άλλα με πιο «γεμάτες» σάλτσες. Κι όμως, όλα τα υλικά δένουν άψογα σε ένα ελαφρύ, αλλά χορταστικό αποτέλεσμα.

Για όσους τολμούν να αντισταθούν στο ασυναγώνιστο δίδυμο «πίτσα- ζυμαρικά», εξίσου νόστιμα και καλοφτιαγμένα είναι τα carne e pesce του καταλόγου, και ιδιαίτερα το ψάρι ημέρας. Με τοματίνια σωτέ, ελιές, κάπαρη και broccolini, ξεχωρίζει για την ισορροπία των γεύσεων, τα φρέσκα υλικά και το σωστό του ψήσιμο.

Κλείνω, όπως πάντα, με tiramisu. Ένα λόφο από κρέμα mascarpone με κρασί marsala και κακάο, που κρύβει περίτεχνα τα περιχυμένα με ζεστό espresso savoiardi. Εκτός από εμφανισιακό αριστούργημα, είναι και γευστικό.

Στην τέχνη, λοιπόν, όπως και στο τραπέζι, μετρά η προσοχή στις λεπτομέρειες, η φροντίδα για το αποτέλεσμα και η αυθεντικότητα. Μετά από αυτήν την ημέρα, δυο πράγματα συνειδητοποιώ: πόσο σημαντικό είναι να επισκεπτόμαστε μέρη που προσφέρουν ουσιαστικές και πραγματικά ευχάριστες εμπειρίες, αλλά και πόσα πολλά έχει ακόμη να μου δείξει η Αθήνα.