Λες και όλη η πόλη συμφωνεί σιωπηλά να κάνει μια παύση, τον Αύγουστο οι δρόμοι αδειάζουν από τα αυτοκίνητα, τα μαγαζιά κλείνουν για διακοπές, κι ακόμα και οι πιο πολύβουες γειτονιές ησυχάζουν. Από το παράθυρο ακούγονται πλέον μόνο τα επίμονα τζιτζίκια και, πού και πού, συζητήσεις και γέλια από τις λιγοστές παρέες που βρίσκονται ακόμα στην πόλη.
Σε μια Αθήνα αλλιώτικη από ό,τι την έχω συνηθίσει, χωρίς κόσμο, χωρίς φασαρία και χωρίς ίχνος βιασύνης, ανακάλυψα μερικές διευθύνσεις που συνεχίζουν να λειτουργούν και αυτόν το μήνα, και συγκαταλέγονται σε εκείνες που πραγματικά αξίζει να αναζητήσετε.
Ταβέρνα Αορίτης
(ανοιχτά κάθε μέρα από τις 16:00 και το Δεκαπενταύγουστο από το μεσημέρι στη 13:00)
Στην κρητική διάλεκτο, αορίτης είναι ο «βουνίσιος», ο άνθρωπος δηλαδή που μένει ή περνά το χρόνο του στο βουνό, που ασχολείται με τη γη και τα ζώα. Ο Σήφης Μανουσέλης, μεγαλωμένος με αυτές τις εικόνες και εμπειρίες, συγκέντρωσε όλες τις μνήμες από τον τόπο καταγωγής του σε αυτό το μέρος που θυμίζει αρχοντικό, με τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες από το νησί και τα ρακοκάζανα και άλλα παραδοσιακά σκεύη στα ράφια.
Η ποικιλία σε λαχταριστούς μεζέδες είναι μεγάλη: μουσακάς φτιαγμένος σαν σπιτικός, χωριάτικη σαλάτα με τριμμένη φέτα Αργολίδας και πατάτες τηγανισμένες σε ελαιόλαδο και κομμένες στο χέρι, που δε βρίσκουμε εύκολα πλέον.
Δοκιμάζουμε, ακόμη, κολοκυθοκεφτέδες με μυρωδικά και σιρόπι ξυδιού, ένα εξαιρετικό σαγανάκι λαδοτύρι Μυτιλήνης μαζί με ένα chutney κάποιου εσπεριδοειδούς που με κάνει να θέλω να παραγγείλω και δεύτερο, και, βέβαια, παλαιωμένη γραβιέρα Κρήτης με σταφύλια και παξιμάδι λαδιού.
Στα κρέατα, ξεχωρίζω το ζουμερό μοσχαρίσιο μπιφτέκι, το κοτόπουλο σε αρωματική σάλτσα με δενδρολίβανο και λεμόνι, αλλά και μια ποικιλία ψητών που ετοιμάζονται σε μια κουζίνα στημένη έτσι ώστε να αναπαράγει τον παραδοσιακό τρόπο ψησίματος, το «αντικριστό». Ακριβώς όπως θα το βλέπαμε σε ένα πανηγύρι, το κρέας τοποθετημένο απέναντι από τη φωτιά, σιγοψήνεται και μοσχοβολά.
Luma Athens
(ανοιχτά όλο τον Αύγουστο)
Μια ταράτσα με θέα τα νεοκλασικά κτίρια, μια ολόκληρη burrata μέσα σε σπιτική σάλτσα ντομάτας που μοσχοβολά βασιλικό, μια ναπολιτάνικη πίτσα -ή και δύο- με χειροποίητο ζυμάρι και εκλεκτά υλικά. Δύσκολο να φανταστώ καλύτερο σκηνικό. Και τα limoncello spritz; Άφθονα.
Ξεκινώ με την κλασική κι αγαπημένη μου Margherita, με μοτσαρέλα fior di latte, σάλτσα ντομάτας, pecorino και βασιλικό. Η δεύτερη είναι πιο παιχνιδιάρικη, με μοτσαρέλα, τυρί κρέμα, μορταδέλα, πέστο βασιλικού και φυστίκι.
Το cacio e pepe στο Luma έχει αυτήν τη χαρακτηριστική κρεμώδη υφή και όση ένταση πρέπει από το πιπέρι, και τα lasagna alla bolognese είναι γεμάτα γεύση και αρώματα που θυμίζουν σπιτική κουζίνα. Στα secondi, η cotoletta alla milanese με δροσερή πατατοσαλάτα και ρόκα και η tagliata di manzo με καραμελωμένο κρεμμύδι, baby πατάτες και μαγιονέζα με σχοινόπρασο κλείνουν το δείπνο ιδανικά.
+2H restaurant
(ανοιχτά όλο τον Αύγουστο 13:00 – 0:00)
Το εστιατόριο +2H έχει κάτι το οικείο και γιορτινό μαζί. Τα κρεμαστά φωτάκια, τα γήινα χρώματα, οι μυρωδιές από την κουζίνα και, στο βάθος, η καμπάνα της Μητρόπολης να χτυπά. Γι’ αυτό και, από τότε που άνοιξε, έχει γίνει ένα από τα αγαπημένα μου στέκια στην πόλη.
Πάντα ξεκινώ με την άκρως καλοκαιρινή σαλάτα: κουλούρα χαρουπιού με προζύμι, ντομάτα, αγγούρι, φρέσκια ρίγανη και τσαλαφούτι. Και κάθε πιάτο επιβεβαιώνει όσα αγαπώ σε αυτή την κουζίνα. Όπως η τυροκαυτερή με κατσικίσιο κορμό και πιπεριά κέρατο, για παράδειγμα, που συνοδεύεται από προζυμένιο ψωμί, ελιές, ρόδι σε ζύμωση κι ελαιόλαδο. Είναι αυτές οι γεύσεις, με τα αναπάντεχα υλικά που δένουν τόσο αρμονικά μεταξύ τους, που κάνουν κάθε επίσκεψη να μοιάζει ξεχωριστή.
Τα μοσχαρίσια μάγουλα με ζυμαρικά paccheri και κατσικίσια μπεσαμέλ έχουν πλούσια γεύση και υφή, ενώ το flatbread με ντομάτα, fior di latte, σουτζούκι και κασέρι Ξάνθης είναι από τα πιο νόστιμα που έχω συναντήσει. Το στριφτό ραβιόλι μην το παραλείψετε— σερβίρεται με τσαλαφούτι και κρέμα porcini και με εντυπωσίασε, όχι μόνο με την ιδιαίτερη μορφή του, αλλά και με τη βαθιά, αρωματική γεύση του.
Η προηγούμενη εμπειρία μου στο +2H
Τσίφτης γαστροκουτούκι
(ανοιχτά κάθε μέρα εκτός Δεκαπενταύγουστου)
Τις πάντα ιδιαίτερες και συνάμα γνώριμες γεύσεις του Τσίφτη, τις απολαμβάνουμε στα τραπεζάκια του στον πεζόδρομο — μια άκρως καλοκαιρινή εικόνα από το «γαστροκουτούκι» με το χαρακτηριστικό ζωηρό χρώμα.
Για τη θερινή σεζόν, ο Τσίφτης βάζει στο μενού πιάτα εμπνευσμένα από ελληνικές συνταγές. Διαβάζοντας τον κατάλογο, την προσοχή μου τραβά το προζυμένιο ψωμί ψημένο στα κάρβουνα με πελτέ ντομάτας, βλήτα τσιγαριαστά και φέτα, η ντοματόπιτα με ανεβατό Γρεβενών, οι κολοκυθοανθοί γεμιστοί με ρύζι και ξύγαλο Χανίων, οι λαδένιες από την Κίμωλο… Όλα μαζί φτιάχνουν μια εικόνα γεμάτη χρώματα και αρώματα καλοκαιριού, κι εγώ προσπαθώ να αποφασίσω από πού θα ξεκινήσω.
Έχω πλέον την αίσθηση ότι το καλοκαίρι στην πόλη δεν είναι μια εποχή που απλώς αντέχεται· αντιθέτως, πολλές φορές, μπορεί να γίνει όμορφο, ολοζώντανο και απρόσμενα μαγευτικό. Αρκεί να βρούμε αυτά τα μέρη που δίνουν ζωή στην πόλη και που φέρνουν την ανεμελιά των διακοπών εδώ, λίγα βήματα από το σπίτι μας.
