-
The Dolli’s restaurant: ένα αναπάντεχο μενού και η καλύτερη θέα της Ακρόπολης που έχω δει.
Ο κατάλογος του Dolli’s φτάνει στα χέρια μου. Στη μια στήλη, διαβάζω “Sushi rolls, nigiri, sashimi”. Στη δεύτερη, διακρίνω την κατηγορία “Μεζές”. Μια τόσο ποικιλόμορφη κουζίνα θα μπορούσε εύκολα να χάσει τον προσανατολισμό της. Το Dolli’s όμως, καταφέρνει να αναδείξει τις ελληνικές και διεθνείς γεύσεις με μια ισορροπία που μοιάζει αβίαστη και μια συνέπεια μάλλον σπάνια.
-
Όταν η Αθήνα μένει δική μας τον Αύγουστο
Λες και όλη η πόλη συμφωνεί σιωπηλά να κάνει μια παύση, τον Αύγουστο οι δρόμοι αδειάζουν από τα αυτοκίνητα, τα μαγαζιά κλείνουν για διακοπές, κι ακόμα και οι πιο πολύβουες γειτονιές ησυχάζουν. Από το παράθυρο ακούγονται πλέον μόνο τα επίμονα τζιτζίκια και, πού και πού, συζητήσεις και γέλια από τις λιγοστές παρέες που βρίσκονται ακόμα στην πόλη. Σε μια Αθήνα αλλιώτικη από ό,τι την έχω συνηθίσει, χωρίς κόσμο, χωρίς φασαρία και χωρίς ίχνος βιασύνης, ανακάλυψα μερικές διευθύνσεις που συνεχίζουν να λειτουργούν και αυτόν το μήνα, και συγκαταλέγονται σε εκείνες που πραγματικά αξίζει να αναζητήσετε.
-
+2H: η ζύμη σε όλες τις εκφάνσεις της.
Φανταστείτε ένα μέρος που ο χρόνος δεν είναι απλώς μια αφηρημένη έννοια, αλλά ο βασικός συντελεστής που αναδεικνύει κάθε γεύση. Το +2H είναι ένα πρωτοποριακό εγχείρημα του Ergon Bakehouse, που τοποθετεί τη ζύμη στο επίκεντρο και χτίζει πάνω σε μια ήδη εντυπωσιακή βάση: τις δημιουργίες που βγαίνουν από το εργαστήριο του 72H. Το όνομά του, άλλωστε, συμβολίζει τις δύο επιπλέον ώρες που χρειάζεσαι για να ζήσεις μια μοναδική εμπειρία, μετά από τις 72 ώρες αργής ωρίμανσης της ζύμης.
-
Τσίφτης γαστροκουτούκι: πιάτα που ξυπνούν αναμνήσεις, κι όμως, έχουν κάτι νέο να πουν.
Σε έναν ήσυχο πεζόδρομο των Ιλισίων, εκεί που ο χρόνος μοιάζει να κυλά λίγο πιο αργά, ο “Τσίφτης” ξυπνά μνήμες από τα παλιά αθηναϊκά ταβερνάκια, φέρνοντάς τις στο σήμερα. Μαγειρεύοντας με σεβασμό, μεράκι και μια χαλαρή, σχεδόν παιχνιδιάρικη διάθεση, σε κάνουν να νιώθεις όχι πελάτης, αλλά φίλος που πέρασε για φαγητό.
-
Aperio: η αγαπημένη μας συνήθεια με ανανεωμένες γεύσεις.
Όσες φορές κι αν έχω επισκεφτεί το Aperio, πάντα με εντυπωσιάζει με την ποιότητα και την ανεπιτήδευτη κομψότητά του. Δε χρειάστηκε, λοιπόν, να σκεφτώ και πολύ για να δοκιμάσω τον νέο του κατάλογο. Γεύσεις, αρώματα, υφές – όλα συνδυάζονται με τέτοια ισορροπία, που κάθε πιάτο μοιάζει με ένα μικρό έργο τέχνης.
-
Luma: η νέα άφιξη που μας υπενθυμίζει γιατί αγαπάμε την ιταλική κουζίνα… και το Παγκράτι.
Κατέχοντας σταθερά μια από τις πρώτες θέσεις στις προτιμήσεις μας, η ιταλική κουζίνα βρήκε ένα ακόμη σπίτι – ένα πολύ όμορφο και ζεστό σπίτι για να είμαστε ακριβείς. Το Luma φιλοξενείται σε ένα διατηρετέο κτίριο στο Παγκράτι, με πολλά επίπεδα, προσεγμένη διακόσμηση και ένα κελάρι που ξεπροβάλλει από το πεζοδρόμιο.
-
Picasso: ένα minimal μεξικάνικο εστιατόριο στο Χαλάνδρι.
Λιτή και απέριττη, ανάλαφρη διακόσμηση, σε τόνους του γκρι και του μπεζ, χαρακτηρίζει το χώρο, αποπνέει σπιτική ζεστασιά και μας προϊδεάζει για το τι πρόκειται να επακολουθήσει στο γαστριμαργικό ταξίδι στο Μεξικό, με οδηγό την έμπειρη ομάδα του εστιατορίου.
-
Pracsitele: ραντεβού για ιταλικό στην Αθήνα.
Τα πορτοκαλί και μοβ λουλούδια γύρω από τα μεγάλα παράθυρα και την πόρτα είναι το σήμα κατατεθέν του Pracsitele, του ιταλικού εστιατορίου που άνοιξε πρόσφατα στο κέντρο της Αθήνας. Αν και είναι νέα άφιξη, έχει ήδη κλέψει τις εντυπώσεις με τις γεύσεις και την αισθητική του.
-
Το Napul’è μεταφέρει την ψυχή της ιταλικής κουζίνας στο πιάτο μας.
Στο ναπολιτάνικο εστιατόριο Napul’è, οι συνταγές αποτελούν ωδή στην ξακουστή cucina povera του ιταλικού νότου, όπως την αντιλαμβάνονται οι Ναπολιτάνες νοικοκυρές που ετοιμάζουν το κυριακάτικο τραπέζι. Οι γεύσεις, απλές και γήινες, υπακούν στις παραδόσεις της Νάπολης, ενώ διανθίζονται με μοντέρνες τεχνικές.
-
Meno male: ένα ιταλικό μπιστρό δίπλα στην Ακρόπολη.
Στον αριθμό 10 της οδού Βεΐκου, σε μια από τις πιο πολυσύχναστες γειτονιές της Αθήνας, απολαμβάνουμε μια προσεγμένη εκτέλεση της αυθεντικής ιταλικής κουζίνας με πλούσιες γεύσεις, υφές και αρώματα.
στο τραπέζι
Εστιατόρια για μεσημεριανό, δείπνο ή για πιάτα στη μέση με την παρέα. Εκεί, δηλαδή, που το φαγητό γίνεται αφορμή για συζητήσεις, γέλια και όμορφες αναμνήσεις.